Wat zijn de verschillen tussen akoestische panelen van polyestervezels en akoestische panelen van textiel?

Absoluut. Akoestische panelen van polyestervezel zijn flexibel; panelen van 9 mm dik kunnen veilig in bochten met een radius van meer dan 300 mm worden gebogen, en voor panelen van 12 mm dik wordt een minimale buigradius van 500 mm aanbevolen. Tijdens de installatie wordt aangeraden om droog op te hangen of met een kiel te bevestigen om het gebruik van stijve lijm te vermijden, die de buigspanning van de panelen beperkt.

De veiligste methode is om eerst te installeren en dan pas de gaten te boren. Gebruik eerst een stanleymes of decoupeerzaag om ruwe gaten in het paneel te boren die ongeveer 5 mm kleiner zijn dan de apparatuur zelf. Nadat u het paneel aan de muur hebt bevestigd, gebruikt u een kantenfrees of fijngetande zaag om de randen van de apparatuur nauwkeurig af te werken. Als u dezelfde gaten in meerdere series boort, is het aan te raden om de fabriek een service voor het vooraf boren van gaten op maat te laten aanbieden, zodat de panelen direct ter plaatse kunnen worden gemonteerd. Dit verbetert de efficiëntie aanzienlijk en vermindert stofvorming.

Buitenhoeken (bolle hoeken): Het is aan te raden de panelen onder een hoek van 45° te zagen (gesplitste hoeken), of speciale buitenhoekprofielen van aluminiumlegering te gebruiken. Dit beschermt de hoeken tegen stoten en zorgt voor een strakke, gestroomlijnde uitstraling. Binnenhoeken (holle hoeken): Twee panelen kunnen direct strak tegen elkaar worden geplaatst, waarbij de opening maximaal 1 mm mag zijn. Breng een neutrale, schimmelwerende siliconenkit aan om de voeg af te dichten, of gebruik binnenhoekprofielen voor een strakke en nette afwerking.

Enkellaags akoestische panelen van polyestervezel blinken uit in het absorberen van midden- tot hoge frequenties, maar hun absorptievermogen voor extreem lage frequenties (<100 Hz) is beperkt. Om staande golven bij lage frequenties aan te pakken, wordt een composietconstructie aanbevolen: voeg een holte van minimaal 50 mm toe tussen het akoestische paneel en het frame, gevuld met geluidsabsorberend katoen met een hoge dichtheid, of gebruik het in combinatie met een dunne, resonerende geluidsabsorberende structuur. Voor thuisbioscopen of opnamestudio's is het aan te raden ze te combineren met laagfrequentievallen voor een complete akoestische behandeling.

De diepte van de holte beïnvloedt voornamelijk de positie van de absorptiepiek bij lage frequenties. Een diepere holte resulteert in een betere absorptie van lagere frequenties (een holte van 100 mm kan bijvoorbeeld de absorptiecoëfficiënt bij lage frequenties rond 125 Hz aanzienlijk verbeteren). Het wordt aanbevolen om de diepte van de holte aan te passen tussen 50 mm en 200 mm, waarbij een diepte van 50 mm over het algemeen wordt aanbevolen. Dit verbetert de prestaties bij lage frequenties effectief zonder noemenswaardig ruimteverlies.

A simple estimation method is to first measure the total surface area of ​​the room (four walls + ceiling + floor, the floor is usually excluded), and then determine the coverage of the sound-absorbing material based on the target reverberation time. It is generally recommended to cover 30% to 60% of the total wall or ceiling area. Precise calculations require Sabine's Formula: T60 = 0.161V / A (where V is the room volume and A is the total sound absorption). It is recommended to provide the room dimensions and intended use to the manufacturer so that an acoustic engineer can provide a professional layout plan.